طراحی‌ الگوی‌ موانع مدیریت‌ دانش‌ در مناطق‌ نفت‌خیز جنوب - صفری ثنا; اسدی فاطمه (توسعه فردی و تحول سازمانی)
هدف این پژوهش طراحی و اعتبارسنجی الگوی جامع موانع مدیریت دانش در مناطق نفت‌خیز جنوب ایران به‌منظور ارتقای اثربخشی نظام مدیریت دانش سازمانی است. این پژوهش با رویکرد آمیخته (کیفی–کمی) انجام شد؛ در مرحله کیفی، با بررسی اسناد علمی و مصاحبه با خبرگان، کدگذاری باز، محوری و انتخابی صورت گرفت و ۹ مؤلفه اصلی در قالب پنج بعد موانع کسب، خلق، ذخیره، اشتراک و کاربرد دانش استخراج گردید. در مرحله کمی، داده‌ها از ۳۶۷ نفر از کارشناسان مناطق نفت‌خیز جنوب جمع‌آوری شد. روایی همگرا و واگرا و پایایی ابزار با آلفای کرونباخ تأیید شد. سپس تحلیل عاملی تأییدی و مدلسازی معادلات ساختاری با نرم‌افزار SmartPLS انجام گرفت و برای اولویت‌بندی ابعاد موانع از روش تحلیل سلسله‌مراتبی (AHP) استفاده شد. نتایج مدلسازی نشان داد که هر پنج بعد موانع مدیریت دانش اثر معناداری بر عدم استقرار مدیریت دانش دارند (p<0.001). بیشترین اثر مربوط به موانع کاربرد دانش (β=0.542) و سپس موانع اشتراک (β=0.510) و ذخیره دانش (β=0.472) است. شاخص برازش کلی مدل (GOF=0.409) بیانگر برازش قوی مدل می‌باشد. تحلیل AHP نیز نشان داد موانع کسب دانش با وزن نهایی 0.300 بالاترین اولویت را دارند و پس از آن موانع خلق دانش با وزن 0.249 قرار می‌گیرد. همبستگی قوی بین موانع خلق و کاربرد دانش (r=0.749) و کمترین همبستگی بین موانع اشتراک و کاربرد دانش (r=0.431) مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که عدم استقرار مدیریت دانش در مناطق نفت‌خیز جنوب حاصل شبکه‌ای به‌هم‌پیوسته از موانع ساختاری، انسانی، فرهنگی، فناورانه و مدیریتی است و رفع این موانع نیازمند رویکردی سیستمی، یکپارچه و متناسب با شرایط خاص این مناطق می‌باشد.