تأثیر مؤلفه‌های هوش هیجانی بر راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و کارآمدی تحصیلی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی - شجاع حیدری مریم; باتمانی فردین; عبداللهی فردین; احمدیان ذکریا (توسعه فردی و تحول سازمانی)
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر مؤلفه‌های هوش هیجانی بر راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و کارآمدی تحصیلی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی بود. این مطالعه به شیوه همبستگی و با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای یک‌مرحله‌ای بر روی ۱۵۰ نفر از دانشجویان تحصیلات تکمیلی انجام شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه هوش هیجانی سیبریا شرینگ (۱۹۹۶)، پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیمی پنتریچ و دی گروت (۱۹۹۰) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (۱۹۹۹) بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تحلیل شدند. یافته‌های توصیفی نشان داد میانگین نمرات هوش هیجانی (M = 96.83)، یادگیری خودتنظیمی (M = 209.65) و خودکارآمدی تحصیلی (M = 16.86) در سطح متوسط تا بالا بود. بین هوش هیجانی و راهبردهای یادگیری خودتنظیمی همبستگی مثبت و معنادار وجود داشت (r = 0.68, p < 0.001)، که در این میان، مؤلفه هوشیاری اجتماعی قوی‌ترین رابطه را نشان داد (r = 0.71, p < 0.001). همچنین بین یادگیری خودتنظیمی و خودکارآمدی تحصیلی نیز همبستگی معناداری یافت شد (r = 0.53, p < 0.001). تحلیل رگرسیون نشان داد که هوشیاری اجتماعی (β = 0.712, p < 0.001) و مهارت‌های اجتماعی (β = 0.28, p < 0.001) در مجموع ۵۵٪ از واریانس خودکارآمدی تحصیلی را پیش‌بینی می‌کنند (R² = 0.55)، در حالی که یادگیری خودتنظیمی به‌تنهایی ۲۹٪ از واریانس را تبیین کرد (β = 0.53, p < 0.001, R² = 0.29). نتایج نشان می‌دهد که هوش هیجانی، به‌ویژه هوشیاری اجتماعی و مهارت‌های اجتماعی، همراه با راهبردهای یادگیری خودتنظیمی، نقش مهمی در ارتقای خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان دارند.