عوامل مداخله‌گر مؤثر بر اجرای رهبری کوچینگ با رویکرد توسعه شایستگی‌های حرفه‌ای در شعب بیمه کوثر ایران - زمانی, مینا; طالبی, قاسم علی; هاشمی نسب, سیدمحمدحسین (توسعه فردی و تحول سازمانی)
پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین عوامل مداخله‌گر مؤثر بر اجرای رهبری کوچینگ با رویکرد توسعه شایستگی‌های حرفه‌ای کارکنان شعب بیمه کوثر ایران انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر رویکرد، کیفی بود که با استفاده از روش نظریه داده‌بنیاد و رهیافت نظام‌مند اشتراوس و کوربین انجام شد. جامعه پژوهش شامل خبرگان دانشگاهی استان مازندران دارای مرتبه علمی دانشیاری و بالاتر، حداقل ۱۰ سال سابقه تدریس و تخصص در حوزه‌های مدیریت منابع انسانی، رفتار سازمانی، رهبری و توسعه شایستگی بود. مشارکت‌کنندگان با روش نمونه‌گیری هدفمند و تکنیک گلوله‌برفی انتخاب شدند و فرایند نمونه‌گیری پس از انجام مصاحبه با ۱۴ خبره و دستیابی به اشباع نظری پایان یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق، با مدت تقریبی ۶۰ تا ۹۰ دقیقه، گردآوری و با استفاده از کدگذاری باز، محوری و گزینشی تحلیل شدند. برای تأمین اعتبار یافته‌ها از بازبینی مشارکت‌کنندگان، بررسی همکاران، ممیزی خارجی و توافق میان کدگذاران استفاده شد و تحلیل شبکه مضامین نیز با نرم‌افزار MAXQDA نسخه ۲۰۲۲ صورت گرفت. تحلیل داده‌های حاصل از مصاحبه‌ها نشان داد که عوامل مداخله‌گر اجرای رهبری کوچینگ در پنج مقوله محوری شامل حمایت مدیریت ارشد، مقاومت انسانی، بلوغ حرفه‌ای کارکنان، منابع مالی و ماهیت و نقش عوامل مداخله‌گر سازمان‌دهی می‌شوند. حمایت عملی مدیریت ارشد از طریق اصلاح نظام‌های ارزیابی و پاداش، تخصیص زمان و فراهم‌سازی پشتیبانی رسمی، مهم‌ترین تسهیل‌کننده اجرای الگو بود. مقاومت مدیران میانی و کارکنان باسابقه، به‌ویژه در نتیجه وابستگی به سبک‌های آمرانه و نگرانی از کاهش اقتدار، مهم‌ترین مانع اجرای اثربخش شناخته شد. همچنین بلوغ حرفه‌ای، آمادگی ذهنی کارکنان و تأمین منابع لازم برای آموزش کوچ‌ها و ایجاد زیرساخت‌های اجرایی، مسیر اجرای الگو را تقویت یا تضعیف می‌کردند. یافته‌ها نشان داد این عوامل به‌صورت تعاملی و هم‌افزا عمل می‌کنند و ضعف هر عامل می‌تواند اثربخشی سایر اجزای الگو را کاهش دهد. اجرای موفق رهبری کوچینگ در شعب بیمه کوثر مستلزم حمایت واقعی مدیریت ارشد، مدیریت مقاومت انسانی، ارتقای بلوغ حرفه‌ای کارکنان و تأمین زیرساخت‌های مالی و آموزشی است و توجه هم‌زمان به این عوامل می‌تواند زمینه توسعه پایدار شایستگی‌های حرفه‌ای کارکنان را فراهم سازد.