توسعه فردی و تحول سازمانی 3092-6491 در دست انتشار 1405 10 01 Designing a National Innovation Governance Model: A Study of National Innovation Policymaking and Implementing Organizations طراحی مدل حکمرانی نوآوری ملی: مطالعه سازمان‌های سیاست‌گذار و مجری نوآوری ملی 1 27 FA محمد جلالوند گروه مدیریت، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران صدیقه طوطیان اصفهانی گروه مدیریت، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران رستم درخشان گروه مدیریت، واحد رامهرمز، دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز، ایران احمدرضا اسماعیلی استادیارگروه مدیریت منابع انسانی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران Journal Article 1404/11/20 <p>This study aimed to design and validate a context-specific national innovation governance model for organizations responsible for national innovation policymaking and implementation. This applied study employed an exploratory sequential mixed-methods design within a pragmatic paradigm. In the qualitative phase, 20 university professors, faculty members, and experienced managers from national innovation policymaking and implementing organizations in Tehran Province were selected through purposive sampling. Data were collected using in-depth semi-structured interviews and analyzed according to Braun and Clarke’s thematic analysis procedure using MAXQDA. Qualitative credibility and dependability were assessed through member checking, peer review, recoding, and intercoder agreement, with an overall agreement rate of 92%. In the quantitative phase, a questionnaire was developed based on the qualitative findings. Its content validity and internal consistency were examined before administration to 199 managers selected from national innovation policymaking and implementing organizations. Exploratory factor analysis and variance-based structural equation modeling using the partial least squares approach were conducted in SPSS version 24 and SmartPLS version 3. Structural model analysis demonstrated that innovation policies, innovation infrastructure, and innovative governance structure had positive and statistically significant effects on innovation capacity development. The corresponding path coefficients were 0.511, 0.421, and 0.476, respectively, indicating that innovation policies had the largest effect on capacity development. Innovation infrastructure significantly predicted innovation capacity development and innovative organizational culture (t=5.515 and t=2.875, respectively). Innovative governance structure also significantly affected these constructs (t=2.944 and t=3.909), as did innovation policies (t=2.772 and t=5.023). Furthermore, innovative organizational culture and innovation capacity development exerted significant positive effects on national innovation success (t=7.602 and t=9.707, respectively; p&lt;0.05). Thus, all hypothesized structural relationships were supported. National innovation success depends on an integrated governance architecture in which coherent innovation policies, adequate technological and institutional infrastructure, and an innovative governance structure jointly strengthen organizational culture and innovation capacity. Accordingly, policymakers should address institutional, infrastructural, cultural, and human-capacity mechanisms as interconnected components rather than as isolated policy domains.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی مدلی بومی برای حکمرانی نوآوری ملی در سازمان‌های سیاست‌گذار و مجری نوآوری انجام شد. این پژوهش کاربردی با رویکرد آمیخته اکتشافی و مبتنی بر پارادایم پراگماتیسم انجام شد. در بخش کیفی، ۲۰ نفر از استادان دانشگاه، اعضای هیئت علمی و مدیران باتجربه سازمان‌های سیاست‌گذار و مجری نوآوری در استان تهران با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته گردآوری گردید. داده‌های کیفی با روش تحلیل مضمون براون و کلارک و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار یافته‌های کیفی از طریق بازبینی مشارکت‌کنندگان، بررسی همکاران و توافق بین کدگذاران ارزیابی شد و میزان توافق ۹۲ درصد به دست آمد. در مرحله کمی، پرسشنامه‌ای مبتنی بر یافته‌های کیفی تدوین و پس از تأیید روایی محتوایی و پایایی، در میان ۱۹۹ نفر از مدیران سازمان‌های سیاست‌گذار و مجری نوآوری توزیع شد. تحلیل عاملی و مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی با استفاده از SPSS نسخه ۲۴ و SmartPLS نسخه ۳ انجام گرفت. نتایج مدل ساختاری نشان داد سیاست‌های نوآوری، زیرساخت‌های نوآوری و ساختار حکمرانی نوآورانه اثر مثبت و معناداری بر توسعه ظرفیت نوآوری داشتند؛ ضرایب مسیر این روابط به‌ترتیب ۰٫۵۱۱، ۰٫۴۲۱ و ۰٫۴۷۶ بود. آماره‌های t مربوط به اثر زیرساخت‌های نوآوری بر توسعه ظرفیت و فرهنگ سازمانی نوآور به‌ترتیب ۵٫۵۱۵ و ۲٫۸۷۵، اثر ساختار حکمرانی نوآورانه بر این دو متغیر ۲٫۹۴۴ و ۳٫۹۰۹، و اثر سیاست‌های نوآوری بر آن‌ها ۲٫۷۷۲ و ۵٫۰۲۳ بود. همچنین، فرهنگ سازمانی نوآور و توسعه ظرفیت نوآوری اثر مثبت و معناداری بر موفقیت نوآوری ملی داشتند (به‌ترتیب t=7.602 و t=9.707؛ 0.05&gt;p). موفقیت نوآوری ملی حاصل تعامل هماهنگ سیاست‌های حمایتی، زیرساخت‌های مناسب و ساختار حکمرانی منسجم است که از طریق تقویت فرهنگ سازمانی نوآور و توسعه ظرفیت‌های نوآوری تحقق می‌یابد.</p> https://www.journalpdot.com/index.php/jpdot/article/download/329/225